Ankara’da 1-2 Haziran günleri yaşanan faşist çete ve polis saldırıları bugün kurumlar tarafından bir kez daha protesto edildi. Mülkiyeliler Birliği’ ndeki açıklama öncesi Konur Sokak’ ta Mimarlar Odası Ankara Şubesi, Çevre Mühendisleri Odası ve Karikatürcüler Derneği tarafından hazırlanan “İnadına Konur Sokak” sergisinin açılışı da yapıldı.

Saat 11.00’da yapılan açıklamayı Mülkiyeliler Birliği, Mimarlar Odası Ankara Şubesi, Halkevleri, İHD, Devrimci 78’liler Federasyonu, Yüksel Caddesi Esnaf Derneği ve Çankaya Belediyesi ortak gerçekleştirdi.
Burada yapılan açıklamada bir kez daha Kızılay ve sokakları faşist çetelere ve gericilere teslim etmeyeceğiz denildi.

İlk olarak söz alan Mülkiyeliler Birliği Başkanı Ali Çolak, Mülkiyelilerin ve bu sokakta bulunan diğer kurumların burada oluşturulmak istenen gerici, faşist oluşumlara karşı her zaman mücadele ettiğini ve Yüksel Caddesi ile Konur Sokak’ın sosyal, kültürel ve özgürlükçü yapısına karşı yapılan her oluşumunda karşısında olacaklarını belirtti. 1-2 Haziran da yapılan mafya, çete saldırılarında polisin kurumlarla hiçbir temasta bulunmamasını düşündürücü olarak niteleyen Çolak, buralarda yasadışı işler yapmak çetelere karşı emniyetin bir tutum almadığını hatırlattı. Ayrıca bugün yayınlanan Sabah gazetesinin Ankara ekinin manşetinde iki günlük saldırılar sanki burada ki özgürlükçü güçler tarafından yapılıyormuş izleniminin verilmesini kınayan Çolak, hedef olarak gösterilen kişilerin bu sokağın gerçek sahipleri olduğunu söyledi. Ali Çolak son olarak, bu sokakta ve Yüksel Caddesi’nde özgürlükleri, sosyal kültürel dokuyu koruyacağız dedi.

Açıklamaya Çankaya Belediyesi adına katılan Belediye Başkan Yardımcısı Ali Ulusoy , gelişmelerden endişe duyduklarını, bu saldırılar olduğu andan itibaren burada bulunan kurumlarla irtibata geçtiklerini ve belediye olarak bu sokakların mafyatik güçler tarafından yıpratılmasına izin vermeyeceklerini söyledi.Toplumcu belediyecilik anlayışları gereği Yüksel Ceddesi ve Konur Sokak’ta çağdaş, ilerici, kültürel bir atmosfer oluşturmak için çalıştıklarını ifade eden Ulusoy, kent merkezlerinin çöküntü alanı haline çevrilmesine karşı projeler ürettiklerini belirtti. Ali Ulusoy, bu güne kadar bölge esnafına verilen belgelerin tekrar incelemeye alındığını ve yeni verilecek belgelerin bu bölgede bulunan kurumlarla oluşturulacak bir komisyonla birlikte verileceğini ifade etti.

Sendika.org /Ankara

Bir futbol sezonunu daha geride bıraktık. Okurlarım anımsayacaklardır; her sene lig sonunda bir futbol öyküsünü bu köşeden sizlerle paylaşmaktayım. Bu senenin öyküsünü David Goldblatt’tan aldım (Futbolun Küresel Tarihi, Riverhead yay.) Bu arada Beşiktaşlı dostlarımı bu seneki başarılarından dolayı kutlarım.

***

1970 yılı Şili için bir dönüm tarihidir. Unitad Popular cephesinin sosyalist lideri Allende seçimleri kazanmış, emek ve ulusal bağımsızlıktan yana radikal bir programı uygulamaya koymuştur. Şili’nin bakır ve kömür madenleri ile demir-çelik ve demiryolları gibi stratejik nitelikli sektörleri millileştirilir. Ford ve ITT’ye ait ulus ötesi tekellerin fabrikalarına el konulur. Ücretler arttırılır, geniş kapsamlı bir sosyal yardım programı başlatılır ve geniş kapsamlı bir toprak reformuyla topraksız köylülere toprak dağıtılır.

Ancak Amerika’nın “arka bahçesinde” filizlenmekte olan bu sosyalist dönüşüme karşıdevrim gecikmez. Amerikan İstihbarat Teşkilatı’nın (CIA) doğrudan yönlendiriciliğinde bir dizi sabotaj ve toplumsal şiddet uygulamaya konulur. Sanayiciler, bankacılar, muhafazakâr bürokratlar ve üst dereceli subaylardan oluşan bir koalisyon, Allende hükümetinin kazanımlarına karşı şiddete başvurmaktan çekinmez. 11 Eylül 1973 sabahı Amerikan yönetiminin ve CIA’nın da desteğini arkasına alan General Augusto Pinochet, kendisine bağlı birliklerle başkanlık sarayını kuşatır ve hava kuvvetleri parlamentoyu bombalamaya başlar. Allende teslim olmayı reddeder ve yaşamına son verir.

11 Eylül’ü izleyen günler Şili’nin ilerici, yurtsever güçleri için baskı, tutuklanma ve işkence günleridir. Binlerce sosyalist, sendika lideri ve emekçi Estadio Nacional’da (Santiago Stadyumu’nda) hapsedilir. Stadyum kitlesel bir engizisyon mahkemesine dönüştürülmüştür. İşkence, baskı ve her türlü insanlık dışı şiddet General Pinochet’in askerleri tarafından planlı bir biçimde uygulamaya geçilir. Şilili ozan Victor Jara’nın bilekleri kesilir ve gitar çalmaya devam etmesi emredilir. İnsanlık dışı işkenceler Santiago Stadyumu’nun duvarlarını aşar ve tüm dünyada yankı bulur.
***
Darbeden yaklaşık iki buçuk ay sonra, 21 Kasım 1973’te Şili ulusal futbol takımı Dünya Kupası elemelerinde Sovyetler Birliği ile karşılaşacaktır. Sovyetler, binlerce yurtseverin işkence gördüğü Santiago Stadyumu’nda herhangi bir spor karşılaşmasına katılmayacağını bildirir ve FIFA’dan müsabakanın tarafsız bir sahaya alınmasını talep eder. 27 Ekim tarihinde Sovyet Futbol Federasyonu FIFA’ya şu telgrafı çeker:

“Şili’de faşist bir ayaklanma sonucunda yasal hükümetin devrilmiş olduğu ve ülkede kanlı bir terör ve baskı rejiminin hüküm sürdüğü herkesçe bilinmektedir. Santiago Stadyumu futbol müsabakası oynanabilecek bir mekân olmaktan çıkarılmış, Şilili yurtseverlerin işkence gördüğü bir toplama kampına dönüştürül- müştür. Sovyet sporcuları Şilili yurtseverlerin kanıyla bezenen bir stadyumda spor karşılaşmasına çıkmayı reddeder.”

Bu girişim üzerine FIFA Estadio Nacional’i incelemek üzere Şili’ye bir heyet gönderir. FIFA heyeti incelemeleri sonucunda “stadyumun çimlerinin futbol oynamaya elverişli; sahanın ölçülerinin teknik standartlara uygun ve seyircilerin tribünlerinin düzenli ve temiz” olduğuna dair bir rapor verir ve Santiago Stadyumu’nda “politik tutukluya rastlanmadığını, sadece hüviyetleri tespit edilememiş olan bazı şahısların alıkonulduğu”nu belirtir.

Sovyet takımı bu şartlar altında Şili’ye gitmez. Maç, saatinde başlatılır. Şilili forvet oyuncuları birkaç pasta Sovyet ceza sahasına girerler ve boş kaleye gollerini atarlar. Maç, santra yapılamadığı için bu tek golle sona erer: Şili 1 – Sovyetler 0.
Şili böylece 1974 Dünya Kupası’na katılır. Protestolar arasında oynanan grup maçlarında ev sahibi Batı Almanya’ya yenilir; Doğu Almanya ve Avustralya’yla beraber kalarak kupadan elenir.
Bu arada Şili ekonomisinin ve toplumsal yaşamının “serbest” piyasaya terk edilmesini amaçlayan muhafazakâr bir yapılandırma programı Şikago Üniversitesi’nde eğitim görmüş bir dizi teknokrat tarafından başlatılmıştır. Şili ekonomisi Şikago çocuklarının emrinde tarihte görülmemiş bir soygun ve talan dönemine kucak açar. Allende hükümetinin tüm reformları, sanayi ve tarım politikaları tersine çevrilir. Sendikalar ve köylü birlikleri acımasızca ezilir; millileştirilmiş sanayi ve madenlerle köylülere dağıtılmış olan topraklar büyük toprak sahiplerine geri verilir. Şili’de piyasa köktenciliği, politik terör ile birlikte kol kola girmiştir.
Futbol, kuşkusuz, sadece yirmi iki oyuncunun oynadığı ve doksan dakikadan ibaret bir oyun değildir.

 Erinç Yeldan

ATV-Sabah’ta 13 Şubat’tan beri grevde olan gazetecilerden Özsel Tortop ile Sefaköylü Halkevciler tarafından hazırlanan Küçükçekmece Günlüğü Bloğu bir söyleşi yaptı. Özel bir medya kuruluşunda yürütülen bu ilk grevin serüvenini konuştular.

Merhaba
Özsel Tortop: Merhaba

Öncelikle kendini tanıtırmısın?
İsmim Özsel Tortop. 33 yaşındayım. 12 yıldır gazetecilik yapıyorum. İşten çıkarılmadan önce Turkuvaz grubuna ait Aktüel dergisinde çalışıyordum. 13 Şubat’tan beri grevdeyim arkadaşlarımla birlikte.

Grev nasıl başladı, kaç kişiydiniz ve süreçten bahseder misin?
İstersen önce nasıl örgütlenmeye başladık ordan başlayayım. TMSF 2 yıl önce Ciner Grubu’na el koyunca ve TMSF de devlet kuruluşu olduktan sonra örgütlenmeye ve faaliyetlere başladık. Çalık Grubu Atv-Sabah’ı satın alınca, toplu sözleşme görüşmeleri başladı. Aslında toplu sözleşmenin 22. maddesinde anlaşma sağlandı. İşçilerin ücretlerine gelince, tabiri caizse işveren mızıkçılık yaptı ve masadan kalktı. Akabinde, sendikalı bütün çalışanlara tehditler, santajlar yapıldı, rüşvetler verilmeye başlandı. Sendikaya destek inanılmaz ölçüde azaldı. Sendikayı bırakanların sayısı oldukça arttı. Sonunda, sendika yasal hakkını kullanıp greve çıkma kararı aldı. Grev kararı aldığımız günün sonrasında tehditler ve santajlar devam etti ve grev günü işyerine sabah 9’da gelmeyen, grevde sayılır denildi. Grevi kırmaya çalışsalar da, 10 kişi greve çıkmaya karar verdik. Bizim dışımızda da içeride sendikalı arkadaşlarımız var hala. Onlar katılmadı. Gerekçeleri ekonomik krizdi.

İlk başta sendikalı çalışan üye sayınız kaçtı? Şimdi durum nedir?
İlk başlarda sendikanın 500 üyesi vardı. Yaşanan süreçte baskı sonucu ayrılanlar oldu. Sayımız 30-40′lara kadar düştü. Devam eden direnişimizle birlikte, şu an sanırım 100 kadar üyemiz var.

Greve sonradan katılım oldu mu?
Bu şu an zaten olamaz, ilk baştan katılmaları gerekiyordu. Ama söyle birşey aktarayım. Sabah gazetesinde çalışan 2 arkadaşımız sendikalı oldukları için tehdit edildiler. Suç duyurusunda bulundular ve dava netleşti aslında, dava şu an yargıtayda ve sonuçlanmak üzere. Dava sonuçlanınca onlarda bize katılacaklar ve sayımız 12 olacak.

Çalışma arkadaşlarınızın verdiğiniz mücadeleye yaklaşımları nasıl?
O kadar korkutulmuş ve sindirilmişler ki inanılır gibi değil dorusu. Durum böyle olunca çoğunluk tepkisiz. Burası olmasa da, her cumartesi Taksim’de yaptığımız yürüyüşe ve grev gazetesi dağıtmaya gelenler oluyor. Mesela, telefonla arayıp sizi destekliyoruz deyip, yanımızdan geçerken selam bile vermeyenlerde oluyor. Böyle değişik tepkiler işte.

Diğer gazeteci ve meslektaşlarınızdan destek alabiliyor musunuz?
Yok, onlardan da çok destek aldığımız söylenemez. Türkiye Gazeteciler Cemiyeti destek veriyor. Onlar, arada ziyarete geliyorlar ve yürüyüşlerimize katılıyorlar. İnsanlar böyle şeylere inanmıyorlar mı, örgütlülüğü benimsemiyorlar mı, bilmiyorum doğrusu. Durum bu yani.

Turkuvaz Medya’nın, Türkiye Gazeteciler Sendikası’na açtığı bir dava var. Grevin durdurulması ve sendikanın yetki belgesinin iptali ile ilgili. Bundan bahsedermisin biraz?
Onların iddiası yeterli sayıda üyeniz yok. Sudan bir sebepten dava açtılar. Hukuku bilmeyen avukatlarla mı çalışıyorlar, yoksa kasıtlı mı bilmiyorum ama ortada tuhaf bir durum olduğu kesin. Bizi kanunsuz olarak grevin 5.günü işten çıkardılar ve bunun farkındalar aslında. Bu da bir tür baskı kurma taktiği olsa gerek. Asıl dertleri, bu grev hemen bitsin ve paraları neyse verelim. Ama bizler para için çıkmadık greve. Örgütlü ve özgür basın istiyoruz öncelikle. Onlarda bunun farkındalar ama neye güvenerek yapıyorlar bilmiyorum. Sendikanın kanuni olarak hiçbir açığı yok.

İşverenin sendika üyeleri ve diğer çalışanlar üzerindeki fiili yaptırımlarından söz edebilirmisin?
Şimdiye kadar birebir Ahmet Çalık’la muhattap olmadık. Bu tehdit ve santaj işlerini Genel Müdür ve İnsan Kaynakları Müdürü yapıyorlar. Şöyle birşey var, bizi tehdit eden genel müdür hakkında, suç duyurusunda bulunuldu. Kendisi sendikal hakkın engellenmesi suçundan yargılanacak.

Sendikanızın yetkili olduğu başka işyerleri varmı?
Anadolu Ajansı ve Anka var. Anadolu Ajansı devlete ait zaten biliyorsunuz.

Devam eden grev süreci ve sonraki planlarınızdan bahsedermisiniz?
Bundan sonra zaman ne gösterir bilmiyoruz. Şimdiye kadar grevde olduğumuz için hiç pişman olmadık. Süreç kanuni olarak neyi gösterirse öyle ilerleyecek. İşe iadeler ve diğer tüm sendikal haklarımızı alana kadar, sonuna kadar direneceğiz.

Sabah-Atv grevinin belgeselinden bahsedermisiniz?
Bu gazeteci bir arkadaşımızın fikriydi ve şu an o uğraşıyor. Bizim belgeselimizi yapıyor. Hepimizle tek tek röportaj yaptı. Bakalım, bizde merakla bekliyoruz. Ayrıca benim de yazamadığım bir master tezim vardı. Aftan yararlanıp okula geri döndüm. İletişim masterı yapıyorum. Tez konumu değiştirdim ve Türkiye’de sendikal hareketler üzerine bir tez hazırlamaya karar verdim.

Parti, sendika ve demeokratik kitle örgütlerinin desteği oldu mu?
Türk-İş ve DİSK sürekli yanımızda zaten. Pek çok kuruluştan destek aldık ve almaya da devam ediyoruz. Ama mevcut siyasi partilerin desteği pek yok gibi. Mesela, CHP söz veripte gelmedi, yanınızdayız deseler de lafta kaldı.

DTP milletvekili Sabahat Tuncel’in TBMM’de verdiği bir soru önergesi var, bahseder misin biraz?
Sabahat hanım o gün bizi de arayıp haber vermişti. Ama son durum nedir bilmiyorum doğrusu.

Benim bildiğim, sizin işkolunuzda, gazeteciler cemiyeti dışında, sendikal faaliyet yok. Bu ilk direniş sanırım?
Yok, doğru söylüyorsunuz. Benim düşüncem, gazeteciler ve çalışanlar, kendilerini başka bir ırktan görüyorlar sanırım. İşçi, emekçi olduklarının farkında değiller pek. Ya da farkındalar, farkında olmak istemiyorlar. Bu bakış açısı olmadığı için bu tip faaliyetler avam geliyor onlara. Ama bu konuda yeterince bilgi sahibi olmadıkları kesin. Mesela, Avrupa’da gazeteciler sendikalı değillerse basın kartı alamıyorlar. Avrupa’daki meslektaşlarının hangi haklardan yararlandıklarını, kendilerinin nelerden mahrum bırakıldıklarının bilincinde değiller. Mesela, ben 12 yıldır gazetecilik yapıyorum ama basın kartım yok. Basın kanunlarına göre çalıştırılmıyorum. Meclise haber yapmak istesem de giremiyorum. Röportaj yapmak istediğim bakanla, milletvekili ile ancak önceden arayıp ziyaretçi sıfatıyla görüşebiliyorum. Arkadaşlarımız bunların farkında değiller. Üzerimdeki bu grev kıyafetini giymekten utanıyorlar. Bizimle konuşmaktan, destek vermekten hem çekiniyorlar hem de utanıyorlar ama ben de onlardan utanıyorum, bu kadar duyarsız oldukları için.

Teşekkür ederim.bundan sonra kolay gelsin sizlere.
Ben teşekkür ederim.