Her zaman söy­lerim, ben bu mem­lekette mil­liyetçi olsam önce Cüneyt Arkın’ın ens­e­sine çökerim; Türk tar­i­hini komediye çevirdiği için. Küçük kızım hiçbirini kaçır­mıyor yıl­lardır; her seferinde yer­lere yatıyor gülmek­ten; iyi de oluyor, böylece şovenizm zehrine komik yoldan bağışık­lık kazanıyor. O gırt­lak­tan mızrak pörtletme sah­nesi olmasa bu filme de götürürdüm ama akla da paraya da ziyan. Ben vaz­ife uğruna yan­mışım, hiç olmazsa sabi sübyan yanmasın!

Veni vidi feci! Git­tim, gördüm, hangi akla hizmet­tir bilmem yazdım!
Fethet­tin gari!

Adet­tir, sinema yazılarının ikinci para­grafında konu biraz çıtlatılır ama ben çatladık­tan sonra neyini çıtlatayım bilmiy­o­rum ki. Olay­lar İstanbul’da geçiyor sanırım; Fetih ordusu yürürken arkada Everest’e ben­zer bir şey var ama o vak­itler jeolo­jik ortam başka tabii. Bir Fatih var, mily­on­lar­dan oluşan diji­tal bir ordusu var; ben diyeyim Amed Newrozu, siz deyin Kazlıçeşme, öyle bir şey! Bir de Ulu­batlı var ki, padişah­tan daha önemli; nasıl oluy­orsa Fatih’e kılıç öğretiyor, akıl veriyor; bir yan­dan da top yapım­cısı Urban ustanın evlatlık kızına –uysa da uymasa da– yanıp tutuşuyor; bu arada Ser­gen Hür­rem Sultan’la bir­likte ceza sahasına giriyor, Nihat Doğan da Survivor’da Pascal’la kavga edip Dördüncü Murat’ın twitter’ından ağzını bozuyor, vs. vs… Net­ice itibarıyla, heye­canınızı kaçıra­cağım ama İstan­bul fethediliyor! Benim anam, biri bir gerek­siz iş yapıp da bunu mar­ifet sandı mıydı, hep aynı lafı söylerdi: “Fethet­tin gari!” Hakikaten öyle, yönet­men Aksoy, fethet­miş gari! Tamam, böyle anlatınca çok sulu görünüyor ama yapacak bir şey yok, insan senaryo yer­ine ilkokul düzeyin­deki tarih bil­gisini türlü tevatür­lerle süsley­erek “ortaya karışık” servis ederse ne yapıla­bilir ki?
Malkoçoğlu’na taş çıkartıyor

Yaşadığımız sistemin tarihi katliamlar tarihidir. Kâr ve hırs uğruna dünyada milyonlarca insan katledilmiştir. Sırf birileri dünyayı daha rahat yönetsin diye, bütün kaynaklara egemen olsun, servetine servet katsın diye, dünyada milyonlarca insanı katlettikleri katliamlardan sadece bir tanesidir Hocalı Katliamı. Ermeni ordusu 1992 yılının 25 Şubat gecesinde Hocalı kasabasına girer ve resmî kaynaklarına göre, 83 çocuk, 106 kadın ve 70′den fazla yaşlı dâhil olmak üzere toplam 613 sakin öldürür. Sadece öldürmekle de kalmazlar. Cesetler üzerinde yapılan incelemelerde cesetlerin birçoğunun yakıldığı, gözlerinin oyulduğu, başları kesildiği de görülmüştür.

Ülkemizde, yıllardır “8 Mart Dünya Emekçi Kadınlar günü” üzerinden bir tartışma yürüyor. Feministler’in başını çektiği gruplar, 8 Mart Mitingleri’ne erkeklerin alınmamasını istiyor ve diğer oluşumlar tarafından bu durum kabul edilmez olduğu için, her yıl ayrı bir miting düzenliyorlar.

“8 Mart Dünya Emekçi Kadınlar Günü” yıllardır sistem tarafından,”Dünya Kadınlar Günü” adıyla evcilleştirilmeye çalışılan bir günken; bu tartışmalar da, günün özünü yok etme araçlarından biri olarak ortaya çıkıyor.” Emekçi” ibaresi bu güne anlamını verirken; “kadının erkeğe karşı mücadelesi günü” olarak ifade edilmesinin sakat mantığı, sistemin politikalarına hizmet götürüyor. Kadınların, yüzyıllardır, erkek egemen sistemin kölesi olduğu gerçeğini, erkeklere mi kapitalist düzene mi yüklememiz gerektiği sorusu’nun yanıtı açık ve nettir. Suçlu ; Sistemdir.
Emektar Daktilo Dergisi Adına
İlke Deniz

Gün geçmiyorki YTÜ’den bir soruşturma haberi gelmesin. Sevgili rektörün ilgisine massar olan öğrenciler soruşturmalardan kurtulamıyor. Okulda, yoz kültürün pençesinde yaşamayan, yaşadığı sisteme karşı “bir ihtimal daha var” diyen öğrenciler, bu suçlarından dolayı cezalandırılıyor.

Yeni Dönemde Yeni Soruşturmalar.
Geçtiğimiz eğitim dönemini soruşturmalarla zirvede kapatan YTÜ bu başarısını sürdümek için düğmeye bastı. Gazateci Aydınların, öğrencilerin tutuklanmasını protesto edenler ile sınırlı kalmayan YTÜ, okulda yapılan kültür sanat faliyetlerini bile soruşturma konusu yaptı.

Okuldaki Soruşturmalardan Bir Emektar Daktilo Okuruda Nasibini Aldi.
Okulda yürüttüğü faliyetlerden dolayı, hakkında soruşturma açılan arkadaşımız, soruşturma konusunda ne diyorsun sorusuna cevabını verdi.
“En demokratik hakkımızı kulanamıyoruz, üniversite yönetiminin hiç bir farklı sese tahmmülü yok. Bu soruşturma terörü ile yurtsever, devrimci, demokrat tüm öğrencileri yıldırmaya demokratik hak ve özgürlük mücadelesinin üniversite ayağını kesmeye çalışıyorlar. Baskılar ile bugüne kadar kimi yıldırabildiler ki ? bizleride yıldıramayacaklar”

12 Şubat Pazar günü Emperyalist ablukaya karşı bir sesde Bakırköy Özgürlük Meydanında yankılandı. 16:00 da Emperyalize Kalkan Olmayacağız başlıklı bildiri dağıtımı ile başlayan eylemde “Katil ABD Ortadoğudan Defol, Emperyalizme Kalkan Olmayacağız” sloganları atıldı. Grup adına basın metnini okuyan Hüseyin Alaçam “AKP hükümeti, emperyalist savaş politikalarına ev sahipliği yapıyor. Türkiye, emperyalist saldırganlık üssü, halklara karşı yürütülen savaşın bir cephesi olarak kullanılıyor. Ortadoğu’da yaratılan savaş sürecinde,Türkiye, emperyalistlerce verilen görevleri bir bir yerine getiriyor.Bu süreçte; ülkemiz, emperyalistler tarafından düzenlenen, Libya Temas
Gurubu Toplantısına ev sahipliği yapmış, 100 milyon dolar “yeni Libya”ya yardımda bulunmuş, İzmir’deki NATO üssünü Libya halkına karşı saldırganlığın komuta ve saldırı merkezi olarak kullandırmış, Suriyeli ve Libyalı
isyancıların eğitimlerini üstlenmiştir.Başta ABD olmak üzere tüm emperyalist güçlerin hedefi, Ortadoğunun zenginliklerinin paylaşılmasıdır. Bu doğrultuda Ortadoğuya askeri anlamda güç biriktiren emperyalistler, kendilerini güvenceye almak için Türkiye’ye füze kalkanı sistemi kurmaya çalışmaktadır. Bizler Ortadoğuda bu katlima ortak olmayacağız ” dedi. Basın metninin okunmasının ardından sloganlar eşliğinde eylem son buldu.

Emektar Daktilo

Bu Sisteme Muhalif Olmak İçin Bile “PARA” Gerek “AMA”

Bir Derginin, Var Olma Mücadelesi

Dergimiz 1 Mayıs 2010 tarihinde yayın hayatına başladı. Aslıda dergimizin 4 yıllık bir geçmişi var. 2008 yılı Şubat ayında İstanbul Avcılarda, bir pasajın dördüncü katında, ufacık bir büroda başladı mücadelemiz. Güneş bile görmeyen 15 metre karelik harabede günlerce yapılan toplantılar ve tartışmalar sonucu meyvemiz Emektar Daktilonun kuruluş kararını aldık. Kuruluş sürecimiz boyunca bir avuç olsak da “Bir avuç insan ile ne yapılır, bu sistem kocaman biz kayboluruz” gibi düşüncelere hiçbir zaman meyil etmedik. “Hangi duvar yıkılmaz sorulan sorular doğru ise” dedik çıktık yola. İnanç ile nelerin başarabileceğini tarihimizden, gücümüzü haklılığımızdan aldık. Harabe güneş görmez büromuz emeklerimiz ile küçük ama sevimli bir yere dönüştü. Tek kuruş paramız yoktu, fakat dayanışmamız vardı ve böyle ördük yolumuzu. Yüz lira kira, Elli lira elektrik, ve su ödemek bile belimizi bükerken, Yedi Yüz lira dergi parasını bulmak bizim için imkansızdı. Henüz emekleme dönemlerinde bu parayı bulamayacağımızı anladığımız için, fotokopi usulü birinci prova sayımızı çıkartma kararı aldık. Adına prova sayısı verdiğimiz Fanzinlerimiz insanlardan yankı buldu, daktilo tıkırdamaya başladı. Mücadelemiz birkaç ay içinde farklı bir boyut kazandı, artık daktilo; panelleri, eğitim çalışmaları olan ve alanlarda kendisini gösteren tamda istediğimiz gibi “ kendini sokakta var eden” bir yapıya dönüştü.