Kardeş sitemiz www.enginceber.com  yayında !

Biz daktilo dergisi olarak Engin Ceber öldürüldüğünde Alexsis öldürüldüğünde ayağa kalkan küçük burjuva devrimcilerin yada devrimci müsfettelerinin nerede olduğunu sorduk! Alexsis yoldaşımız faşizmin kurşunu ile katledilmiş enternasyonal dayanışma gereği bir çok gösteri yapılmıştır. Fakat yanı başımızda Engin Ceber yoldaşımız yine faşizmin işkence hanelerinde katledildiğinde Alexsis için yürüyenler bir kez bile yürümedi! Biz daktilo dergisi olarak diyoruz ki; DAKTİLO EMEKÇİLERİ OLARAK  HİÇ BİR ZAMAN FAŞİZMİN BİZE KORKU SALMASINA İZİN VERMEDİK VERMEYECEĞİZ. BİZ BU MÜCADELEYİ EN İNSAN KALAN YANIMIZLA VERİYORUZ VE AÇIKÇA SÖYLÜYORUZKİ;   ENGİN CEBER YOLDAŞIMIZ ÖLÜMSÜZDÜR ! FRAKSYON FARKI BİZİM İÇİN ÖNEMLİ DEĞİLDİR, BİZ BU ZİHNİYETİ YIKMAK KONUSUNDA BİR ADIM ATIYOR VE www.enginceber.com ADRESİNİ KARDEŞ SİTEMİZ İLAN EDİYORUZ.

 

DAKTİLO DERGİSİ  

 

NİCE 1 MAYISLARA

 

1800′lerin Avrupa ve Amerikasý…

Gri fabrika bacalarýnýn her yaný kapladýðý yıllar…

Gri bacalardan çýkan kesif bir duman bulutu, fabrikalarý dolduran yüzbinlerce iþçi… Yüzbinlerce

kadýn, erkek ve çocuk iþçi… Günde 18 saat, kölece çalýþma koþullarý, düþük ücretler, sefalet ve

açlýk…

Birbirlerinden kilometrelerce uzakta, Atlantik’in iki yakasýnda, Avrupalý ve Amerikalý yüzbinlerce

iþçi grevde, direniþte, meydanlarda… Tek bir amaç için, tek bir ordu gibi…

1 Mayýs 1886 sabahý… Chicago… Þöyle yazýyordu gazeteler: “Fabrika bacalarý tütmüyor, her þey

pazar sabahlarýný andýrýyor”.

Amerika’da sokaklar iþçi sýnýfýnýn kardeþliði için kýzýl bayraklarla donatýlmýþ, Detroit, New York,

Kentucky ve Chicago… 80 bin kiþi sokaklarda.. Hep bir aðýzdan haykýrýyorlar: “8 saat çalýþma, 8

saat dinlenme, 8 saat uyku”!

Polis direniþçi iþçilerin üzerine ateþ açar, yüzlerce iþçi, çoluk çocuk demeden vurulur.

Dört iþçi önderi idam edilir…

Ýþte böylesi kararlý bir direniþin destanýdýr 1 Mayýs… Ýþçilerin, emekçilerin uluslararasý

kardeþliðinin günüdür… Ýþçi sýnýfýnýn birlik, mücadele ve dayanýþma günüdür 1 Mayýs…

2000′lerin dünyasýndayýz þimdi. Emperyalizmin halklara ve emekçilere azgýnca saldýrýlarýna raðmen

söndüremediler bu ateþi, yok edemediler Mayýs kýzýllýðýný! Arjantin’den Ýspanya’ya; Fransa’dan

Hindistan’a; Kore’den coðrafyamýza dek milyonlarca emekçi seslerini yükseltiyor! Amerikan iþgalcilerine

karþý direnen Iraklýlar, siyonist Ýsrail karþýnda kahramanlýk destanlarý yazan Filistinliler,

Endonezya’da fabrikalardan taþýp sokaklarý dolduran iþçiler, emperyalizmin baþedemediði yiðit

Küba, Venezuella ve Kolombia halkalarý…

Bugün hepsi ayakta!

Amerikalý efendilerin karþýsýnda el etek öpenler, Ortadoðu halklarýný katleden uçaklara hava

alanlarýný açanlar, siyonist Ýsrail kasaplarýyla anlaþma üstüne anlaþma yapanlar, IMF’nin emirleriyle

çocuklarýmýzýn ekmeðine göz dikenler, gücümüzü görecekler…

Biz halkýz! Gücümüz haklýlýðýmýzdan geliyor!

Filistin’de, Irak’ta Lübnan’da emperyalist ve siyonist iþgale karþý 1 Mayýs’ta alanlardayýz!

Ýþsizliðe ve yoksulluða dur demek için alanlardayýz!

Ýþçilerin birliði halklarýn kardeþliði için alanlardayýz!

Kölece çalýþma koþullarýna dur demek için alanlardayýz!

Sigortasýz ve güvencesiz çalýþmaya dur demek için alanlardayýz!

Uyuþturucuya, çeteleþmeye dur demek için alanlardayýz!

Parasýz eðitim, parasýz saðlýk hakký için alanlardayýz!

Ekmek için, eþitlik için, ille de özgür bir ülke insanca yaþam için 1 Mayýs’ta alanlardayýz!

 

 

EMEK(Çİ)TAR Daktilo Dergisi Emekçileri

6 nolu bildirisi

KAVGASI OLMAYANIN ŞİİRİ DE YOKTUR!

Emektar Daktilo Şiir Bülteni, kaos ve yozluk içindeki şiir camiasının üstüne kızıl bir yumruk gibi insin diye çıkartılmak istenmiştir. Şeyh-mürit yaltaklanmaları ve ahbap-çavuş ilişkileriyle ve el altından takas edilen sahte ödüller eşliğinde, kimi dergi ve yayınevlerinin “bizim çocuk” dedikleri kapıkulu şair(!)lerinin “şiir piyasasına” pazarlandığı bir ortamda, edebiyatın hiçbir güç odağına yaslanmadan, hatta bu çirkefe devrimci bilincimiz ve insan olmanın onuru ile kafa tutarak buradayız.

Şiir camiasının yoz yapısı da kendi güdük üretimini beraberinde getirmektedir ve nicelik olarak dergilerde anlam’ı ve sahici insanı şiirden dışlayan post-modernist şiir başat duruma gelmiştir. Eklektik olarak sürrealizm, dadaizm, letrizm gibi akımların etkilerini içinde barındıran post-modernist şiir anlayışı, şiiri sözcük ve harf oyunlarına indirgeyen, öteki’lerle empati kurmayı ve bunu yansıtmayı önemsemeyen ve dolayısıyla da okur tarafından özdeşlik kurul(a)mayan, hayatın şair öznenin bilincinden dönüştürelerek yansıtılmadığı, ancak şairin içsel bunalımlarının şımarıkça dışavurumundan öteye geçmeyen küstah, bencil ve ahlaksız bir metinsel oyundur.

Post-modernistlerden başka arkaik dizge kurma düşüyle yanıp tutuşan , Osmanlıca’yı hortlatma derdindeki gerici şairler ve diğer yandan diyalektik gereği değişim ve dönüşüm sürecinde şiirin bugün geldiği noktada, biçimsel açıdan imge-yoğun bir şiir anlayışının artık gerek-şart olduğunu ıskalayan ve hâla 70lerdeki sloganvari şiir anlayışını aşamamış kaba toplumcu şairler yer almaktadır.

Biz ise “biçimde imgeci içerikte sosyalist” olan İmgeci Toplumcu Şiir Anlayışını savunmaktayız ve poetik bir kavgamız var tüm postmodernistlerle, gerici şairlerle ve kaba toplumcularla. Evet kavgamız var edebiyatın tüm güç odaklarıyla, tüm şiir şeyhleriyle ve onların müritleriyle. Kavgamız var Cihangir’den ötede bir Türkiye’den bihaber, kendi içsel bunalımlarını, sözcük ve harf oyunlarıyla şiir diye şaklabanca kusan küçük burjuva şairleriyle. Kavgamız var tüm kirli şiir klikleri ve klanlarıyla. Kavgamız var İstanbul Şiir Dükâlığı’yla. Kavgamız var şiiri küçük konformist beklentilerin aracı olarak rakının yanına meze yapanlarla…Kavgamız var, çünkü KAVGASI OLMAYANIN ŞİİRİ DE YOKTUR!

Emektar Daktilo Şiir Bülteni Editörü
Serkan Engin 

Bundan yaklaşık 155 yıl önce, Amerika’da New York’lu kadın tekstil işçileri sokağa çıktıklarında tek bir istekleri vardı: Eşit işe eşit ücret ve günde 16 saat olan çalışma saatlerinin düşürülmesi…

emektardaktilo@hotmail.com
Emeğin Sesi
Emektar Daktilo Dergisine DESTEK OLUN !!!