İşi yaratan emek ve Tanrı’nın kendisidir emeği yaratan akıl. Emeğin elçisiydi Eylemci. Onu yok etmek olası değil. Dalda yaprak, toprakta çimen, arıda bal gibi her zaman, eylem içindeydi Eylemci.

Günler, sessizliğin içinden diklenerek çıkıyor ve aylar, yıllar yaşamın kör yerinden aydınlığı alıp götürüyordu. Kargalar bile aklanmış da ak güvercin kendi donunda uçamıyordu. Zamane cadısı baykuşlar saraylara tünemiş. Korkuların içinde beyazı kirlenmiş duyguların, akılda yürek mi kalmış.

Küplere binmiş karanlığın askerleri dörtnala sürüyor. Gökyüzünü öyle kesip biçiyor ki rüzgarın önünde ıslık çalıyor öfkesi. Nal sesleri yolları dövüyor. Dizginlerini çekti biri, bindiği alametin. Dik başlı adamın önünde durdu. Hesaplayıp gözetlemiş gibi, ne yapacağını biliyordu. Sarığını düzetti ve kuşağının içinden çıkardığı tabancasını doğrulttu.

“Sen aykırısın” deyip tetiği çekti. Sonra da, karanlığı karanlığa sürüp gitti.

  Gökyüzünde dünyayı yaşarken sonsuz özgürlüğümle birlikte, yaşamı arıyordum ne olduğunu bilemeden… Bir su damlasıydım, güneşin ışıklarında renklerle oynayan, karanlıklarda yıldızlarla konuşan… Mutluydum rüzgarla birlikte maviliğe savrulurken, mutluydum kuşlarla kanat çırparken, mutluydum gökkuşağı olup renkleri saçarken… Takılmışken bir bulutun peşine, görürdüm yaşayanları yeryüzünde… Hepsi zamanla koşar gibi, hep bir şe... Devamini Okuyun...